சொர்க்கத்தின் வாசற்படி…….

சொர்க்கத்தின் வாசற்படி…….

 

அது ஒரு மாலைப்பொழுது. சுமார் 7 மணி இருக்கும். தொலைபேசி ஒலிக்க, எடுத்துப் பேசினேன். "ஹலோ.." எதிர் முனையில் சற்றுநேரம் மௌனம். மீண்டும் "ஹலோ". கம்மிய குரலில் "….கிருஷ்ணமூர்த்தி மாமா is no more. அரை மணி நேரம் முன்னாடி ஆச்சாம். நட்டு மாமாதான் கூட இருந்தாராம்…" என்று சொல்லி நிறுத்தினாள் என் சகோதரி. சமாசாரத்தைக் கிரகிக்க சில நொடிகள் தேவைப்பட்டது. இந்த இழப்பு எதிர்பார்த்த ஒன்று என்றாலும், அது நிகழும் போது, உள்வாங்குவது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. சதையும் இரத்தமுமாய் இருந்த ஒரு உறவு, திடீரென இல்லை, இனி வெறும் சடலம். சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு வெறும் நினைவுகள்தான் என்பது எளிதில்  சீரணிக்கமுடியாத ஒன்று. எங்கள் மாமா, கடந்த ஒரு வருடமாகவே ஆஸ்பத்திரியும், வீடுமாய் மாறி மாறி வசித்துக்கொண்டிருந்தார். கடந்த முறை அவரைப்பார்த்த போது, இவர் இன்னும் ஓரிறு மாதங்கள்தான் இருப்பார் என்று நினத்தேன். அவர் படும் சிரமங்களைப் பார்த்த போது, எல்லோரும் மேலும் மேலும் வாழப் பிரார்த்திக்க, நான் இவர் பட்ட துன்பங்கள் போதுமென்று சீக்கிரம் விடை பிரியவே பிரார்த்தித்தேன். எழுந்து சென்று பூஜை அலமாரியில் இருந்த விளக்கில் எண்ணை ஊற்றி, ஏற்றினேன். இறந்தவருடைய ஆத்மாவை சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல பிரார்த்தித்தேன்.

 

இந்தச் சம்பவம் நடந்த சுமார் நான்கு வாரங்களுக்கு முன்பு…

 

முன்னிரவு நேரம். உறங்கப்போய் ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகியிருக்கும். தொலைபேசி அழைத்து தூக்கத்தைக் கலைத்தது. நாடு, மக்களை விட்டு விட்டு, பிழைப்பைத்தேடி வெளியூரில் இருக்கும் எனக்கு, இரவில் தொலைபேசி அடித்தாலே மனத்தில் எப்போதும் ஒரு கலக்கம் வந்துவிடும். பதற்றத்துடன் எடுத்தேன். "ஹலோ.." எதிர் முனையில் சற்றுநேரம் மௌனம். மீண்டும் "ஹலோ". கம்மிய குரலில் "…நாந்தான் பேசறேன்.. அண்ணா passed away. இப்போதான் ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு. அவர் ஏற்கனவே கிளம்பி போயாச்சு. நான் மத்தவங்க எல்லாம், காலைலே ஃப்ளைட்லே போறோம்.". இதுவும் என் அதே சகோதரி. இறந்தவர்  சகோதரியின் பெரிய மைத்துனர். அவர் பெயரும் கிருஷ்ணமூர்த்திதான். என்னால் வேறு எதுவும் பதில் பேச முடியவில்லை. குரல் நெஞ்சடைக்க, "அப்படியா.. பாவம். ரொம்ப கஷ்டப்பட்டாரா கடைசியிலே?" . "கொஞ்சம் தேறிண்டுதான் வந்தது. நினைவு கூட அப்பப்ப வந்து போச்சு. சரி, தப்பிச்சுடுவார்னு நினச்சோம். இப்படியாகும்ன்னு எதிர்பார்க்கலே…" . "மன்னிக்கு என்னோட வருத்தத்தை சொல்லு. பாட்டி இதை எப்படி எடுத்துக்கப் போறான்னுதான் தெரியலே. Take care of them." தொலைபேசியை துண்டித்தேன். தலையணையை எடுத்து சுவற்றில் அண்டை கொடுத்து சற்று நிமிர்ந்தவாறு உட்கார்ந்தேன். அதிகாலையில், பூஜைக்காக மலர் பறிக்க மாடி பால்கனிக்கு சென்று, எட்டிப் பறிக்கையில், கால் தவறி கீழே விழுந்தார். கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் ஆஸ்பத்திரி வாசத்திற்குப்பின் வந்த முடிவு. எழுந்து சென்று பூஜை அலமாரியில் இருந்த விளக்கில் எண்ணை ஊற்றி, ஏற்றினேன். இறந்தவருடைய ஆத்மாவை சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல பிரார்த்தித்தேன்.

 

இறந்த என் மாமா கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு வயது 71 இருக்கும். பார்க்க ஆஜானுபாகுவாக, சிவந்த மேனியுடன், உயரமாக இருப்பார். எங்கள் சின்ன வயதில், அவர் ஒரு சிம்ம சொப்பனம். அவர் வருகிறார் என்றாலே சப்த நாடியும் ஒடுங்கி, கூடத்தில் ஒரு மூலையில் போய் பதுங்கிக் கொள்வோம். ஆனால் ரொம்ப அன்பானவர். கோடை விடுமுறைக்கு கிராமத்திற்கு சென்றிருந்த சிறுவர்களையெல்லாம், இரண்டு வில் வண்டிகளில் அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு, பத்துக் கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் கொள்ளிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, முட்டியளவே தண்ணீர் இருந்த அந்த ஆற்றில் போட்ட ஆட்டம், நாற்பது ஆண்டுகளாகியும், இன்னும் மறக்க வில்லை. அவருடன் பிறந்தவர்கள் 6 பேர் ( இரண்டு சகோதரர்கள், நான்கு சகோதரிகள்). வாரிசுகளில் நான்காவது, ஆனாலும், மூத்த ஆண்மகன். எனவே அவர் பேச்சுக்கு குடும்பத்திலே எப்போதும் ஒரு மரியாதை இருக்கும். எப்போதும் தும்பைப்பூ போல வெள்ளை வெளேரென்ற எட்டு முழ வேட்டியுடன், புஜம் வரை மடித்து (சுருட்டி, சுருட்டி) விடப்பட்ட முழுக்கை சட்டையுடன் தான் காட்சியளிப்பார். இடுப்பு வேட்டியில் சொருகி வைக்கப்பட்ட பொடி டப்பா. சர்ர்ர்ர்ரெண்று எடுத்து உறியும் போது அவர் அடையும் ஆனந்தம் இருக்குமே.. அடடா.. (சிறு வயதில், ஒரு சமயம் அவருக்குத் தெரியாமல் ஒரு சிட்டிகையை எடுத்து உறிஞ்சி, அந்தப் பொடி, ரொம்ப எஜமான விசுவாசத்துடன் நம்மை போட்டுக் கொடுத்தது வேறு விஷயம்).

 

இறந்த அண்ணா என்கிற கிருஷ்ணமூர்த்தி, சின்னவர்களால் 'அண்ணா' என்றும், மற்றவர்களால் 'அம்பி' என்றும் அழைக்கப்பட்டவர். வயது 70க்கும் மேல். சிவந்த மேனியுடன் சாதாரண உயரத்துடன் இருப்பார். முகத்தில் சாந்தம் வாசம் புரியும். குரல் அதிராது. ரொம்ப அன்பானவர். சிறு குழந்தையாகட்டும், வயதில் முதிர்ந்தவராகட்டும், யார் வந்தாலும், அவருடன் சிறிது நேரம் செலவிடாமல் இருக்க மாட்டார். குடும்பத்தில் மூன்றாவது வாரிசு என்றாலும் மூத்த ஆண்மகன். உடன் பிறந்தவர்கள் 6 பேர் (மூன்று சகோதரிகள், மூன்று சகோதரர்கள்). சிறு வயதிலேயே குடும்ப பாரத்தை தன் தலை மேல் தாங்கியவர். அவர் பேச்சுக்கு குடும்பத்தில் மறு வார்த்தை இருந்ததில்லை. எப்பொழுதும் அரைக்கை சட்டை, வெள்ளை வெளேரென்று வேட்டி. நெற்றியில் சந்தனக் கீற்று. தினமும் பூஜை முடிக்காமல் வெளியில் கிளம்ப மாட்டார்.

 

என் மாமா ஒன்றும் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய சாதனைகளையோ சரித்திரங்களையோ படைக்கவில்லை. மாறாக அவரிடமிருந்த சில பழக்க வழக்கங்களே அவருக்கு எமனாய் அமைந்தன. ஆனால் அவரால் எவருக்கும் ஒரு துன்பமும் நேர்ந்ததில்லை. எவரையும் கடிந்து பேசியதில்லை. எப்போழுது போனாலும் புன்முறுவலுடன் அவர் வரவேற்கும் பாணியே அலாதி. எவரையும் தன் வயப்படுத்தக்கூடிய சாதுர்யம். ஈடு பட்ட விஷயங்களில் அவரின் அறிவும், புத்திக்கூர்மையும் அசாதாரணம். வாய்ப்பும், நேரமும் அமையாததினால், பிரகாசிக்க வில்லை. "..ஏய் ஜெயராமா, வந்திருக்கிறது என் மருமான். அவன் ஒரு வீடு கட்றான். அதுக்கு மரம் பாக்கத்தான் வந்திருக்கோம். நல்ல சீஸண்டு மரம் இருக்கா?.... ".  "…..என்ன கிருஷ்ணமூர்த்தி, நீ போய் என்ன கேக்கிறியே. போய்ப்பாரு பின்னாடி. நிறைய இருக்கு. உனக்கு எது வேணுமோ அத மார்க் பண்ணிட்டுப் போ. கார்பெண்டரை விட்டு ஸைஸ் பண்ணி வீட்டுக்கு அனுப்பிக் கொடுக்கிறேன்.." என் வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு நிலையும், வாசல், சன்னல் கதவுகளும் என்றென்றும் அவர் புகழ் பாடும். "....கிருஷ்ணமூர்த்தியைக் கூப்பிட்டு அக்கவுண்ட்ஸை சரி பார்க்கச் சொல். அதுக்கப்புறம் ஆடிட்டர்கிட்டே கொடுக்கலாம்…" ஆடிட்டரை விட இவரின் வரவு செலவு பதியலில், திருப்தி அடந்த முதலாளி. ஆனால், தான் சம்பாத்தித்த சொத்துக்களை கணக்கில் வைத்துக்கொள்ளாமல், செலவழித்து கடைசியில் ஒன்றுமே இல்லாமல் நின்றார்.

 

அண்ணா கிருஷ்ணமூர்த்தி சிறு வயதிலேயே குடும்ப பாரத்தை, தாய் மாமனுடன் சேர்ந்து தன் தலையில் சுமந்து அனைவரையும் ஒரு நல்ல நிலைக்கு ஆளாக்கியவர். பிறர் பாரத்தை தன் பாரம் போல் கருதி தன்னலம் பாராமல் உழைத்தவர். தான் ஈட்டிய அனைத்தையும்  பிறருக்கு கொடுத்து கடைசி வரைக்கும் தனக்கு என்று ஒன்றுமே இல்லாமல் வாழ்ந்தவர்.

 

அன்று ஈமக்கிரியை நடக்கும் தினம். தெருவெங்கும் அடைத்து உற்றார்களும், உறவினர்களும், நண்பர்களும், தெரிந்தவர்களும், தெரியாதவர்களும். சகோதரிகளின் மகன்களும், மகள்களும் தத்தம் துணையோடு, தனக்கு தொட்டிலிட்டு, நெல்லில் பெயர் எழுதியதையும், தன்னை தட்டாமாலை சுற்றியதையும், தோளில் தூக்கி வைத்து விளையாடிய அதே மாமன், திருமணத்தின் போது தன் தோள் மேல் தூக்கி மாலை மாற்றியதையும் நினைவு கூர்ந்து, அம்மான் சீர் செய்த மாமனுக்கு மரியாதை செலுத்த வந்திருந்தனர். சகோதரிகள், தத்தம் வீடுகளில் நடந்த நல்லது கெட்டது நிகழ்வுகளில் முதல் ஆளாய் நின்று முழுச் சுமையையும் தல் தலை மேல் போட்டுக்கொண்டு உழைத்த, தனக்கு பொங்கலுக்கும், கார்த்திகைக்கும் வருடா வருடம் சீர் செய்த உடன் பிறப்புக்கு அஞ்சலி செலுத்தி அழுது கொண்டிருந்தனர். துணையைப்பிரிந்த மனைவியோ, வாழ்வே ஒரு கேள்விக்குறியாய் மாறியதே என்று அழக்கூடத் தோன்றாமல் சூன்யப் பார்வைப் பார்த்து, சொல்வார் சொல்வதை, ஒரு நடைப்பிணம் போல் செய்து கொண்டிருந்தார். நினைவுகள் மனதில் ஒரு நிழற்படமாய் ஓட, பிரிவின் துயரம் பின்னனியில் சோக கீதமாய் ஒலிக்க, அனைவருடைய மனமும் மௌனமாய் அழுது கொண்டிருந்தன. ஆனால், சம்பிரதாயங்களும், சடங்குகளும், மனதின் வலிக்கும் எங்களுக்கும் எந்தவித சம்பந்தமுமில்லை என்று தத்தம் கடமையை ஆற்றிக் கொண்டிருந்தன.

 

அன்று மேலுலகத்தில் வேதங்களில் சொல்லப்படும் கடைசித் தீர்ப்பு நாள். கணக்காயர் வந்து அமர்ந்தார். கணக்கர்கள் தத்தம் பதிவேடுகளோடும் அனைவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களோடும் தயாராக வத்திருந்தனர். கணக்காயர் ஆரம்பித்தார்.

"கணக்கர்களே! உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தாலும், நான் ஒரு முறை நினைவு படுத்துகிறேன். இங்கே வந்திருக்கும் இறந்தவர்களின் இதயங்களை நாம் ஒரு மெல்லிய இறகோடு எடையில் ஒப்பிடுவோம். வாழும் காலத்தில் பாவங்கள் செய்த மனிதர்களின் இதயம் அந்த பாவ மூட்டையோடு வந்திருந்தால், அதை தராசுத் தட்டில் இடும் போது, இறகு இருக்கும் தட்டை விட அதிக பளு உள்ளதாக இருக்கும். அதனால், அது கீழே இறங்கும். அந்த மனிதர்கள் நரகத்திற்கு அனுப்பப்படுவர். ஆனால் இதயம், இறகை விட இலேசாக இருந்து, இறகு வைத்திருக்கும் தட்டு, கீழே இறங்கினால், அவர்கள் சொர்க்கத்திற்கு அனுப்பப்படுவர். "

 

ஒவ்வொருவரைப்பற்றிய குறிப்பும் படிக்கப்பட்டு, இதயங்கள் எடை போடப்பட்டு அவர்கள் எங்கு செல்லத் தகுதியானவர்களோ அங்கே அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர்.

 

'அம்பி' என்கிற 'அண்ணா' கிருஷ்ணமூர்த்தியின் முறை வந்தது. குறிப்பு படிக்கப்பட்டது. "இவர் வாழ்க்கையில் தனக்கென வாழாமல், பிறருக்காகவே வாழ்ந்தார். கர்ணன் எப்படி தன்னுடன் ஒட்டிப் பிறந்த கவச, குண்டலங்களை, கண்ணன் தானமாக கேட்ட போது தயங்காமல் வாரி வழங்கினானோ, அதே போல தன் உடல் உறுப்பை, தன் இளவல் உயிர் வாழ வழங்கிய உத்தமர்…….." என்று கூறி இதயத்தை தராசுத் தட்டில் இட்டனர். இறகு வைத்திருக்கும் தட்டு அதிக பளு காரணமாக கீழே இறங்கியது. "…இவர் சொர்க்கத்திற்கு செல்வாராக.." கணக்காயர் கட்டளையிட்டார்.

 

மாமா கிருஷ்ணமூர்த்தியின் முறை. "இவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை நெறி முறை குடும்பத்தினராலும், மற்றவர்களாலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒன்று. தன் துயரங்களை மறக்க, இவர் தேர்ந்தெடுத்த வழி சரியானதல்ல என்றாலும், இவர் வாழ்க்கை ஒரு எதிர்முறைப் பாடமாக அவர் குடும்பத்தினருக்கும் சுற்றத்தாருக்கும் செயல் பட்டது. இதன் மூலமாக பலருக்கு சரியான வாழ்க்கை நெறியை அவர் கற்றுத் தந்துள்ளார்...." என்று கூறி இதயத்தை தராசுத் தட்டிலிட்டனர். இரண்டு தட்டுக்களும் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கின.

 

முடிவில் இரண்டு தட்டுக்களின் ஆட்டங்களும் அடங்க, தராசு முள் சம நிலையில் நின்றது.

.

.

.

.

.

.

.

"…இவரும் சொர்க்கத்திற்கு செல்வாராக.."

உயர் கல்வி நிலையங்களில் இட ஒதுக்கீடு - உச்ச நீதி மன்றம் தீர்ப்பு.

உச்ச நீதி மன்றம் உயர் கல்வி நிலையங்களில் இட ஒதிக்கீடு தொடர்பான வழக்கில் இன்று தீர்ப்பளித்துள்ளது. பின் தங்கிய வகுப்பினருக்கான 27 விழுக்காடு வழங்கிய சட்டம் செல்லும் என்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.  ஆனால்,  பொருளாதார நிலையில் முன்னிலையில் ( creamy layer) உள்ள பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு  இந்த இட ஒதிக்கீடு கிடையாது என்றும் தெளிவு செய்துள்ளது.

இட ஒதுக்கீட்டை ஒரு கால வரைக்குள் முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் என்றும் கருத்து தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இன்னுமொரு ‘காவிரி’

இன்றைய நாளிதழ்களில் வெளியான செய்தி
“The central leadership of the party, however, had adopted a cautious approach on Friday saying the state units of the party in Karnataka and Tamil Nadu were free to take their own stands in the matter”

தேர்தல் வந்து விட்டது. எஸ்.எம். கிருஷ்ணாவை கவர்னர் பதவிலிருந்து விலகச் செய்து, தேர்தல் குழுவின் தலைவராக போட்டதின் காரணமே, எப்பாடு பட்டாவது தேர்தலில் வெல்ல வேண்டும் என்பதுதான். அல்வா மாதிரி வந்து மடியில் விழுந்த ஒகனேக்கல் விவகாரத்தை விட்டு விடுவார்களா? எதைத் தின்னால் பித்தம் தெளியும் என்று அலையும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு, கொள்கை என்று ஒன்று உண்டா என்ன? கொள்கையே இல்லை என்பதுதான் அவர்கள் கொள்கை. பிள்ளையையும் கிள்ளி விட்டு, தொட்டிலையும் ஆட்டி விடுவதுதான் அவர்கள் வழி. கர்நாடகாவில், தண்ணீர் கொடுக்காதே என்பார்கள், தமிழ்நாட்டில் தண்ணீருக்காக உண்ணாவிரதம் இருப்பார்கள். மானம் கெட்ட நிலை. என்ன செய்வது? இதுவரை வாய்மூடி மௌனியாக இருந்த நம்மூர் சில்லுண்டித் தலைவர்களெல்லாம் ஆ, ஊ வென்று கர்நாடகாவை திட்டித் தீர்க்கலாம். அப்போழுதுதானே இங்குள்ள ஆளும் கட்சிக்கு ஜால்ரா போட முடியும். இது காங்கிரசின் பச்சோந்தித் தனம்.

ஊரே பற்றி எறியும் போது நீரோ மன்னன் ஃபிடில் வாசித்தானாம். அது போல, இவ்வளவு அமர்க்களம் நடைபெற்ற போதும், ‘மௌன’ மோஹன சிங் தன் அதரங்களிலிருந்து ஒரு முத்துக் கூட உதிர்க்க வில்லை. தமிழகத்தைச் சேர்ந்த எந்த ஒரு காங்கிரஸ் மத்திய மந்திரியும் வாயைத் திறக்கவில்லை. ஒரு மத்திய அரசாங்கம் இருக்கிறது, அதற்கு முறையிடுவோம் என்று இஙகேயுள்ள ஆளும் கட்சி நினைக்கவில்லை. மாறாக, சோனியாவிற்குத்தான் கடிதம் எழுதப்பட்டுள்ளது. 10, ஜன்பத் தான் உன்மையில் நாட்டை ஆள்வது.

இந்த நிலையில் தமிழ்நாடு, கர்நாடகாவில் தேர்தல் முடிந்து ஒரு அரசாங்கம் அமையும் வரை பொருத்திருப்போம் என்று முடிவெடுத்துள்ளது, தற்போதைய நிலைக்கு ஒரு தற்காலிகமான செயல் என்றாலும், கர்நாடாகாவில் எந்த கட்சியின் அரசு வந்தாலும் அவர்கள் இதற்கு ஒப்புக் கொள்ளப் போவதில்லை. இந்தப் பிரச்சினையை ஊதி, ஊதிப் பெரிசாக்கினவரே பாஜபாவின் எதியுரப்பாதான். குமாரசாமி சத்தியமாக அரசு அமைக்கப் போவதில்லை. கிருஷ்ணாவின் நிலை தான் நன்றாக தெரியும். கூட்டாட்சி வந்தால் இன்னும் இடியாப்பச் சிக்கல்தான். அப்படியிருக்க, எப்படி வரப்போகும் அரசு இந்த விஷயத்தில் தமிழ்நாட்டுக்கு சாதகமாக முடிவெடுக்கும்.

ஆக மொத்தத்தில். இன்னுமொரு ‘காவிரி’ உருவாகிவிட்டது. ஒப்பந்தம் போட்டு 10 ஆண்டுகள். நடமுறைப் படுத்த இன்னும் எத்தனை தலை முறைகளோ? ஆனாலும், எல்லாக் கட்சிகளுக்கும் வெற்றி. தொடக்க விழாதான் கொண்டாடி ஆயிற்றே. எனவே சாதனைப் பட்டியலில் இன்னுமொரு எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும். கர்நாடக அரசியல் கட்சிகள், தத்தம் வெற்றி என்று பறை சாற்றிக் கொள்ளும்.

வடநாட்டில் எதிர்ப்பென்றால், அங்கே ஒட்டுப் பெறுவதற்காக இங்கே சேதுக் கால்வாய்த் திட்டம் நிறுத்தப்படும். கர்நாடகாவில் தேர்தல் என்றால், ஒகனேக்கல் குடிநீர்த் திட்டம் தள்ளி வைக்கப்படும். கேரளாவில் கூச்சல் போட்டால், முல்லைப் பெரியாறு மல்லாக்கப் படுத்துவிடும். ஆந்திராவில் அமளி என்றால், கிருஷ்ணாவும் கோவிந்தாவாகி விடும்.

தேசிய நோக்கு இல்லாத இவர்களை எப்படி நாம் தேசியக் கட்சிகள் என்று கூற முடியும்? இனி வரும் தேர்தல்களில், தேசியக் கட்சிகளை ஒட்டு மொத்தமாகப் புறப்பணிப்பதுதான், நாம் இவர்களுக்குத் தரும் தண்டணையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்திய அரசியலில் நிர்வாகமும் இல்லை, மத்திய அரசுக்கு ஆண்மையும் இல்லை.

இது என் நூறாவது பதிவு. ஆயினும் இதைப் பதியும் பொழுது எனக்கு எந்தவொரு உவகையும் இல்லை. மிகுந்த சங்கடத்துடன்தான் பதிகிறேன்.

இந்தியாவின் கிரிக்கெட் Highlights Package

சென்னை ஆட்டத்தின் போது, சேவாகின் ஆட்டத்தை பற்றிக் கேட்ட போது, ராகுல் திராவிட் சொன்னது " அவர் ஆட்டத்தைப் பார்த்தது ஒரு Highlights Package ஐப் போல இருந்தது.

இன்று முழு இந்திய அணியும் ஆடிய ஆட்டம் இன்னுமொரு Highlights Package ஐப் போல அவ்வளவு சுருக்கமாக இருந்தது. என்னதான் இருந்தாலும்                     20-20 champion அல்லவா, அதான் 20 over லியே ஆட்டத்தை முடித்துக் கொண்டு விட்டார்கள்.

என்னடா, விடுமுறை நாளிலே 12:00 மணிக்க (saudi time) ஒரு meeting போகணுமே,  இந்திய ஆட்டத்தை முழுக்க பார்க்க முடியாதே என்றிருந்த எனக்கு அந்த குறையை வைக்காமல் செய்த இந்திய அணியினருக்கு என் நன்றி.

தான் விரித்த வலையிலேயே வீழ்ந்த ஆஸ்திரேலிய வீரர்கள்

தான் விரித்த வலையிலேயே வீழ்ந்த ஆஸ்திரேலிய வீரர்கள்

“Paid back with the same coin” என்கிற பழமொழி ஆஸ்திரேலிய கிரிக்கெட் வீரர்களுக்கு மிகவும் பொருந்தும். கிரிக்கெட் விளையாட்டில் “mental disintegration” என்கிற ஒரு பிரயோகத்தைக் கண்டு பிடித்தவர்கள் அவர்களே. மைதானத்தில் எதிரணி ஆடும் போது, சள சள வென்று பேசி அவர்களின் முனைப்பாட்டைக் கலைத்தும், எதிரணி வீரர்களைப் பற்றி ஏளனமாகப் பேசி அவர்களுக்கு கோபத்தை உண்டாக்கி அவர்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்பி எளிதில் அவர்களை “out” ஆக்கியும் , மற்றும் சில கீழ்த்தரமான உத்திகளை கையாண்டும் தங்களை சிறந்த விளையாட்டு வீரர்கள் என முன்னிறுத்தி வந்தார்கள். இதை பெரிய உத்தி என்றும், தாங்கள் விளையாட்டை மிகவும் உத்வேகமாக ஆடுபவர்கள் என்றும் வேறு பீற்றிக் கொண்டார்கள்.

ஆனால், இன்று அவர்களின் இந்த உத்தியே அவர்களுக்கு குழி பறித்து விட்டது. சிட்னியில் சட்னி ஆக ஆரம்பித்தவர்களை, இன்று ப்ரிஸ்பேனில், பிரித்து காயப் போட்டுவிட்டார்கள், இந்திய வீரர்கள்.

ஆஸ்திரேலிய வீரர்கள் அடுத்தவர்களுக்கு செய்ய நினைத்த “mental disintegration”ஐ, அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே செய்து கொண்டு விட்டார்கள். ஹர்பஜன் சொல்லாத வார்த்தையை சொன்னதாக சொல்லி அசடு வழிந்தார்கள். இது அத்தனைக்கும் சிகரம் போன்றது, கும்ப்ளேயின் வர்ணணைதான் “only one team played the game in proper spirit”. இந்த ஒரு வர்ணணையில் அன்று கீழே விழுந்தவர்தான் பாண்டிங்கும் அவரது சகாக்களும், இன்று வரைக்கும் எழுந்திருக்கவேயில்லை. சள, சள வென்று பேசாமல், லொட லொட வென்று உளறாமல், ஒரே வாக்கியத்தில் ஒட்டு மொத்த குழுவையும் அடித்து போட்டதில் “mental disintegration” ஆனது ஆஸ்திரேலிய வீரர்கள் தான், இந்திய வீரர்கள் இல்லை.

மாத்யு ஹேடன், ரேடியோவில் ஹர்பஜனைப் பற்றி உளறி வைக்க, அவருக்கு கிரிக்கெட் ஆஸ்திரேலியாவே ஆப்பு வத்தது. அக்கிளை சொறிந்தால் கூட, அங்கிளுக்கு ஜுரம் வந்தது. ஆஸ்திரேலிய மக்கள் அனைவரும் கடந்த 2 மாதமாக செய்து வந்த ஒரே பஜனை ஹர்’பஜன்’ தான். இன்று மைதானத்தில் அம்மணமாக ஓடி வந்த பார்வையாளரை அடித்து வீழ்த்திய காரணத்திற்காக, சைமாண்ட்ஸ் மீது நடவடிக்கை எடுத்தாலும் எடுக்கலாம். இனிமேல் கிரிக்கெட்டை, ஒரு விளையாட்டக ஆடுவார்கள் என எதிர் பார்ப்போம்.

இந்திய வீரர்களை அவர்களுக்கே அடையாளம் காட்டியதில் (எதிர்மறையாக விமர்சனம் செய்து), ஆஸ்திரேலிய வீரர்களுக்கும், பத்திரிக்கைகளுக்கும், பத்திரிக்கை நிருபர்களுக்கும் முக்கிய பங்குண்டு. நாம் அனைவரும் அவர்களுக்கு இதற்காக நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும்

வெளிநாட்டில், பெருவாரியான பத்திரிக்கைகளும், ஆட்டம் பார்க்க வந்த பார்வையாளர்களும் இந்திய வீரர்களை ஏதோ காலனி ஆதிக்கம் செய்ய வந்தவர்களைப் போல பாவித்து, எதிர்த்து வந்த போதிலும், இளஞ் சிங்கங்கள், பயமறியாது, எதிரிக் கோட்டையினில் புகுந்து அடித்து வீழ்த்தி, சாகசம் செய்து விட்டார்கள்.

அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள் மட்டுமல்ல, நம் அனைவரின் ஆசிகளும் உண்டு.

ஆண்ட்ரு சைமண்ட்ஸின் விலை 5.40 கோடிரூபாய்

தற்போது நடந்து வரும் IPLன் ஏலத்தில் ஹைதராபாத் குழுவிற்கு ஆட ஆஸ்திரேலிய கிரிக்கெட் வீரர் ஆண்ட்ரு சைமண்ட்ஸ்அமெரிக்க டாலர் 1.35 மில்லியனிற்கு (சுமார் 5.40 கோடி இந்திய ரூபாய்) ஏலம் எடுக்கப்பட்டுள்ளார்.

தற்போதைய நிலவரப்படி சச்சின்னுக்கே 4.50 கோடி தான் விலை.


இனிமேல் ஹர்பஜன் என்ன, யார் வேண்டுமானாலும் எப்படிக் கூப்பிட்டாலும், சைமண்ட்ஸ் கோபித்துக்கொள்ள மாட்டார் :-)

வாழ்க கிரிக்கெட் சந்தை, பெருகுக சந்தை ஆடு(ம் நாயகர்)கள்

ஓடமும் ஒரு நாள் கரையேறும்

 

இன்றைய தினமலரில் விழுப்புரம்- திண்டுக்கல் அகல ரயில் பாதை பற்றிய ஒரு செய்தியில் பதிப்பிக்கப் பட்ட படம் !!!

விபரீதத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் விளையாட்டுகள்.

கடந்த சில வாரங்களாக விளையாட்டுத்துறையில் நடக்கின்ற சில விஷயங்கள், விபரீதத்தின் எல்லையை எட்டுகின்றன. ஹர்பஜன் சிங் விவகாரம், ஆஸ்திரேலிய இளம் கிரிக்கெட் வீரர் ஷான் டெய்ட்டின் ஓய்வு, சானியா மிர்சாவின் பெங்களூரு போட்டியிலிருந்து விலகல், முன்னாள் கால் பந்தாட்ட வீரர் மரடோனாவின் வாக்குமூலம் ஆகியவை சில உதாரணங்கள். இவற்றில் மரடோனாவைத் தவிர மற்ற மூன்றும் இளம் வீரர்கள் சம்பத்தப்பட்டவை. மூவரும் அவர்களின் விளையாட்டத்திறன் பற்றிய விவாதங்களில் இடம் பெறவில்லை. அதற்கு மாறான விவாதங்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டவர்கள்.

ஹர்பஜன் சிங் விவகாரத்தில், இந்திய கிரிக்கெட் வாரியம் ஒரு தப்பான முன்னுதாரணத்தை ஏற்படுத்தி விட்டது என்றே கூற வேண்டும். அவர் கூறியதாக சொல்லப்படும் "theri maa ki.." என்கிற ஏசல், "குரங்கு" வார்த்தையை விட மிக மோசமானது. 'பிள்ளையார் பிடிக்கப் போய் குரங்காய் முடிந்த கதையாய்' அவர் குரங்கு என்று கூற வில்லை என்பதை நிரூபிக்க, புதியதாக (அப்படித்தான் தோண்றுகிறது) ஒரு சொல்லைக் கண்டுபிடிக்கப்போய் அது 'குரங்கை' விட மிக மோசமானது என்று தோண்றாமல் போய் விட்டது போலும். ஹர்பஜன் கூறிய இந்த வார்த்தையை நியாயப்படுத்திய கிரிக்கெட் வாரியத்திற்கு, ஆஸ்திரேலிய வீரர் ஹாக் கூறிய 'bastard' என்கிற ஏசலுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து கண்டன மனு கொடுக்க (பின்னர் அதை திரும்பப் பெற்றாலும்) என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது?

ஷான் டைய்டின் நிலையைப் பாருங்கள். 24 வயதே ஆன இவர் மன உளைச்சல் மற்றும் மன அழுத்தம் காரணமாக வறையரையில்லாத காலத்திற்கு கிரிக்கெட் ஆட்டத்திலிருந்து ஓய்வு அறிவித்திருக்கிறார். உலகின் மிக அதி வேக பந்து வீச்சாளர், இப்போதுதான் உலக அரங்கில் அடி எடுத்து வைத்திருப்பவர், இந்த முடிவு எடுக்கக் காரணம்? இவரிடம் கிரிக்கெட் ஆஸ்திரேலியாவின் எதிர்பார்ப்புகள், பெர்த் விளையாட்டில் இவருடைய தனிப்பட்ட தோல்வி, தன் செயல் திறனை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளால் ஏற்பட்ட அயற்சி ஆகியவை அவரை இந்த நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளன.

சானியா மிர்சா பாவம். கடந்த சில மாதங்களாக அவருக்கு கொடுக்கப்பட்ட தொல்லைகள், யாராயிருந்தாலும் இந்த முடிவைத்தான் எடுக்கத் தூண்டியிருக்கும். அவருடைய ஆடையைப் பற்றிய மத குருமார்களின் விமர்சனங்கள், ஹைதராபாத்தில் மெக்கா மசூதியில், அவ்ரை வைத்து விளம்பரப் படம் எடுத்தவர்களை விட்டுவிட்டு அவ்ர் மேல வழக்குப் பதிவு செய்தது, மேடை அலங்காரமாக வைக்கப் பட்டிருந்த தேசியக் கொடியினெதிரில் தன் கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்திருந்தது என்று ஏதாவது ஒரு விவகாரத்தில் அவர் பெயர் ஊடகங்களில் அடி பட்டது அவருக்கு மன உளைச்சல் கொடுத்ததால் அவர் இந்தியாவில் நடக்கும் டென்னிஸ் போட்டிகளில் இந்த வருடம் பங்கேற்கப் போவதில்லை என அறிவித்துள்ளார்.

விளையாட்டையும், வீரர்களையும் வேறு ஒரு நிலைக்கு இட்டுச் சென்றது, அதில் கிடைக்கும் பணம்தான்.  அது வீரர்களையும், வாரியங்களையும் தன்னிலை இழக்கச் செய்கின்றது.

உண்மையின் சரணாலயம் (The Sanctuary of Truth) பிரமிப்புகளின் தொடர்ச்சி:

உண்மையின் சரணாலயம் (The Sanctuary of Truth)

பிரமிப்புகளின் தொடர்ச்சி:

முதல் அனுபவம் ஸீபுரம் (வேலுர்) ஸீநாரயணி பீடம் பற்றிய பதிவு

இரண்டாவது பிரமிப்பு தாய்லாந்தில் நிகழ்ந்தது. இம்முறை விடுமுறையில் குடும்பத்துடன், தாய்லாந்து பயணம் மேற்கொண்டோம். அதில் ஒரு பகுதியாக பாட்டையா சென்றிருந்தோம். கிடைத்த ஒரு அரை நாள் இடைவெளியின் போது எதேச்சையாக ஹோட்டல் லாபியில் உள்ள டூர் டெஸ்க்கில் ஒரு போட்டோவைப் பார்த்தோம். உடனே அதற்கான வழியைக்கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு டாக்ஸி பிடித்துச் சென்றோம்.

அதைப்பற்றி ஒருவரியில் சொல்ல வேண்டுமானால் ‘மயன் மாளிகை’ என்று வர்ணித்தாலே போதும் (ஏன் அது மயனையே கூட நாணித் தலை குனிய வைத்திருக்கும்).  நம் புராதன கதைகளில் வர்ணிக்கப்பட்டது போலவும், சில தந்திரங்கள் நிறைந்த திரைப்படங்களிலும் பார்த்திருப்போமே அது போலவும் ஒர் அற்புதமான அமைப்பு அது. பார்க்க பார்க்க சலிக்காத ஒன்று. இப்படியும் ஒரு கட்டுமானம் இருக்க முடியுமா? இதுவும் மனிதனால் சாத்தியமா, இது பூமியா, இல்லை இந்திர லோகமா? என்று ஆச்சரியப்பட வைத்த ஒரு மரக் கோவில்.

உலகத்தில் உள்ள எல்லா விதமான ஆச்சரியங்களையும், அற்புதங்களையும் கலந்து ஒரு புது வடிவம் கொடுத்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருந்தது அக்கோவில்.

‘உண்மையின் சரணாலயம்’ இந்தப்பெயர் அதற்கு முற்றிலும் தகும். கலைத்திறனுக்கும், கற்பனை வளத்திற்கும் நம்மை முற்றிலும் சரணடைய வைக்கும் இடம். ஒரு பக்கம் அழகான கடற்கரை. மற்றொரு பக்கம் சற்று உயர்ந்த மரங்களடர்ந்த சோலை, இடையில் இந்த சரணாலயம். அந்தி சாயும் சூரியனின் கிரணங்களினால் குளிப்பாட்டப்பட்டு, கடல் அலைகளினால் தாலாட்டப்பட்டு, சோலைத் தென்றலால் வருடப்பட்டு, ஆகா நாம் இங்கேயே இருந்து விட மாட்டோமா, அங்கு வடித்திருக்கும் தேவர்களுடன் ஐக்கியமாகி விட மாட்டோமா என்று எண்ணத் தோண்றும்.

அப்படித் தங்கி விட்டால், புத்தருடன் புதிர் விளையாட்டு விளையாடலாம், புத்த துறவிகளுடன் வாதம் புரியலாம், கிருஷ்ணருடன் கொஞ்சி விளையாடலாம், சிவனை சீண்டிப் பார்க்கலாம், நாராயணனை நலம் விசாரிக்கலாம், பிரம்மாவிடம் பாடம் கேட்கலாம், பஞ்ச பூதங்களுடன் பல்லாங்குழி ஆடலாம், நர்த்தகிகளுடன் நடனம் புரியலாம், தேவர்களுடன் ஒடிப்பிடித்து விளையாடலாம், குதிரைகளில் ஏறி சீறிப் பாயலாம், யானைகளில் பவனி வரலாம். அப்படி, மரத்தினாலான சிற்பங்கள் ஒவ்வொன்றும், உயிருள்ளவை போலத் தோன்றும்.

சற்றுக் களைப்படைந்து கால்நீட்டி அந்த மரத்தரையில் சாய்ந்து உச்சி முகட்டைப் பார்த்தால், அந்த மரச் சிற்பங்களுக்கு உயிர் கொடுத்த அந்த சிற்பிகளின் கைகளுக்கு தங்கக் காப்பு அணிவிக்கத்தான் தோன்றும்.

   

 

கிழக்கு ஆசியாவின் மதங்களை சங்கமிக்கும் வகையில் உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது இக்கோவில். 1981 ல் ஆரம்பிக்கப்பட்டு வேலைகள் இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. இன்னும் 5 லிருந்து 8 வருடம் ஆகும் என்கிறார்கள், இதைக் கட்டை முடிக்க. அஸ்திவாரம் வரைக்கும்தான் இரும்பும் சிமெண்ட்டும். அதன் மேல் எழுப்பப்பட்ட கோவில் முழுவதும் முழுக்க முழுக்க மரத்தினாலேயே செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அனைத்தும் தேக்கு மரங்கள். சிற்பங்கள் அருகிலுள்ள தொழிற்கூடத்தில் சிற்பிகளால் செதுக்கப்பட்டு பின்னர் கோவிலில் பொருத்தப்படுகின்ரன. சுமார் 100க்கும் மேற்பட்ட சிற்பிகள் வேலை செய்து வருகிறார்கள். இதற்கு கருத்து வடிவம் கொடுத்து செயல்களை ஆரம்பித்தவர் திரு. குன் லெக் என்கிற கோடீஸ்வரர். சில வருடங்களுக்கு முன் அவர் இயற்கை எய்தினாலும், கோவில் பணிகள் தடையின்றி நடந்து வருகின்றன.

இந்திய, சீன, தாய் மற்றும் கேமர் கலாச்சாரங்களை பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது. நான்கு வாயில்களும் ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்தை அடிப்படையாக கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு வாயில் இந்திய, இந்து கலாச்சாரத்தையும், இன்னொரு வாயில் சீன புத்த கலாசாரத்தையும், மூன்றாவது வாயில் லாவோஸ், கம்போடியா கலாச்சாரத்தையும், பிரதான வாயில் தாய் கலாச்சாரத்தையும் அடிப்படையாக கொண்டுள்ளது.

இக்கோவிலின் முக்கிய நோக்கமே, மேற்கத்திய கலாசாரமும், தொழில் நுட்பமும் நம்மை ஆக்கிரமித்து, நம் கலாசாரத்தையும், ஆன்மீக வழிமுறைகளையும், நற்பண்புகளையும் சீரழித்து வருவதை தடுத்து, வரும் சந்ததியினருக்கு அதை உணர்த்தவே என்கிறார்கள்.

உண்மையின் சரணாலயம் இயற்கையின் ஏழு படைப்பாளிகளை பிரதிபலிக்கிறது. வெளி, பூமி, தாய், தகப்பன், சந்திரன், சூரியன் மற்றும் நட்சத்திரங்களே அவை.

மிக உயரமான மத்திய கோபுரத்தின் உயரம் 105 மீட்டர். அதன் உச்சியில் கல்கி பகவான் குதிரையின் மீது இருப்பது போல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. புத்த சமயப்படி கல்கி, புத்தரின் ஐந்தாவது கடைசி அவதாரமாம்.

ஒரு வாயிலில் தாய், தந்தையருக்கு செலுத்த வேண்டிய மரியாதையை அழகாக சிற்பங்களினால் செதுக்கியுள்ளார்கள். சயனத்தில் இருக்கும் விஷ்ணுவும், நர்த்தனம் புரியும் சிவனும், நவக்கிரக நாயகர்கள் தங்கள் வாகனங்களின் மீதிலும், கிருஷ்ணாவதார சிருங்கார காட்சிகளும், மகிஷாசுர மர்த்தினியின் சிலையும், மஹாயான போதித்துவத்தை பிரதிபலிக்கும் காட்சிகளும் மிகவும் அழகாக உள் மண்டபங்களில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. பிரம்மாவிற்காக ஒரு தனி மண்டபம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு அங்குலமும், மரச் சிற்பங்களால் நிரப்பப் பட்டுள்ளது.

நாம் கற்களில் வடிக்கப்பட்ட சிலைகளை இந்தியாவில் பல இடங்களில் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் மரத்தில் இவ்வளவு தத்ரூபமாக வேறு எங்கும் வடித்ததில்லை. கைத்திறனுக்கும், கலைத்திறனுக்கும் இக்கோவில் ஒரு எடுத்துக்காட்டு. உலக அதிசயங்களில் முதன்மையான ஒன்றாக பாவிக்கப்பட வேண்டியதிற்கான அத்தனை அம்சங்களும் ஒருங்கே பொருந்திய ஒரு கலைக்கூடம்.

ஏனே தெரியவில்லை, இன்னும் இது அமைக்கப்பட்ட சுற்றுலாக்களில் (oraganized tours) இது இடம் பெறவில்லை. பாட்டையா சென்று, இதைப் பார்க்காமல் திரும்பினால், பாட்டையா சென்ற பயனே இல்லை.

முதல் அனுபவம் ஸீபுரம் (வேலுர்) ஸீநாரயணி பீடம் பற்றிய பதிவு

இரண்டு ஆச்சரியப்பட வைக்கும் அதிசயங்கள். - முதல் அனுபவம்: ஸ்ரீபுரம் (வேலுர்), ஸ்ரீ நாராயணி திருக்கோவில்.

கடந்த மாதம் இரு சுவையான, ஆச்சரியப்பட வைக்கும் அனுபவங்கள். ஒன்று தாய் நாட்டில், மற்றொன்று தாய்லாந்தில். இரண்டு விதமான கோவில்கள், இரண்டுமே தனித்தன்மையுடன் கூடிய, கலை நயம் பொருந்திய அற்புதங்கள். ஒன்று செல்வச் செழிப்புடன் கூடிய கலைத்திறனை வெளிப்படுத்தியது. மற்றொன்று கலைத் திறனையும், கைவேலைப்பாட்டையும் மிகப் பிரமாண்டமாக வெளிப்படுத்தியது. என் அனுபவங்களை இங்கே பகிர்கிறேன்.

முதல் அனுபவம்: ஸ்ரீபுரம் (வேலுர்), ஸ்ரீ நாராயணி திருக்கோவில்.

சமீபத்தில், மிகப் பிரமாண்டமாக பேசப்பட்ட, தமிழ்நாட்டில், வேலூரிலிருந்து சுமார் 8 கிலோமீட்டர் தொலைவில், ரம்மியமான இயற்கைச் சூழலில் அமைந்துள்ள பொற்கோவில். பல ஆண்டு காலமாக கட்டப்பட்டு வந்த இக்கோவில் பற்றிய யாதொரு செய்தியும், ஊடகங்களிலோ, பொது மக்களாலோ பெரிதும் பேசப்படாமலே, சென்ற செப்டம்பர் மாதம் முதல் வழிபாட்டிற்காக பொதுமக்களுக்கு திறந்து விடப்பட்டிருக்கிறது. பல நூறு கோடி செலவில் கட்டப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கோவிலை பற்றிய செய்திகளை எப்படி அவ்வளவு ரகசியமாய் வத்திருந்தார்கள் என்பதுதான் ஆச்சரியம். கோவிலின் பிரதான வாயில் செல்லும் வரையில் அது எப்படி இருக்கும் என ஊகிக்க முடியவில்லை, ஏனென்றால் அடர்ந்த சோலைகளும், மரங்களும் அக்கோவிலை மறைத்து விடுகின்றன. பிரதான வாயில் சென்றதும்தான் அதன் பரிமாணமும், பிரமாண்டமும் தெளிவடைகின்றது. கோவில் என்னவோ சிறியதுதான் – அம்மன் வாசம் செய்யும் கர்ப்பக்கிரகம், அதன் முன்னிலையில் ஒரு சன்னிதி, மற்றும் இரண்டாம் நிலையில் இன்னொரு சன்னிதி, அவ்வளவுதான். மொத்தமே 1000-1500 சதுர அடிதான். ஆனால் அதன் அமைப்பு, சுற்றுப்புற சூழல் எல்லாம் அது என்னவோ, மிகப் பிரமாண்டமான ஒரு கோவிலைப் போல தோற்றமளிக்கச் செய்கிறது.

 

 

(கோவிலின் உள்ளே, கேமராவும் வீடியோவும் அனுமதிக்கப்படாததால், வலையில் கிடைத்த புகைப்படங்களைப் பதித்திருக்கிறேன்)

இது வரையில், தமிழ் நாட்டில், ஏன் இந்தியாவிலேயே அப்படி ஒரு சூழலில் கோவில் கட்டப்பட்டிருக்குமா என்பதே சந்தேகம்தான் ( இங்கே நான் தங்கத்தைக் குறிப்பிடவில்லை, சூழலைத்தான் குறிப்பிடுகிறேன்). கிட்டத்தட்ட 100 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அமைந்துள்ளது ஸ்ரீநாராயணி ஆலயம். பச்சைப்பசேலென்று பரந்து விரிந்த புல்வெளியினூடே, மிக நேர்த்தியாக அமைக்கப்பட்ட தோட்டங்களும், செயற்கையாக அமைக்கப்பட்ட 100 அடி உயரத்திலிருந்து விழும் அருவியும், கருங்கற்கலால் ஆன சிலைகளும், பின்னனியில் தெரியும் மலைகளும், நீங்கள் உள்ளே நுழைந்த உடனேயே உங்கள் மனத்தைக் கொள்ளை கொள்வது மட்டுமில்லாமல், பரவசம் அடையச் செய்கிறது.

பக்தர்கள் கூட்டத்தை சமாளிக்க ஒரு பெரிய கூடம் 7 தடுப்புகளாக தடுக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு அறையிலும் சுமார் 300 அமரக்கூடிய அளவிற்கு இருக்கை வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. பக்தர்கள் அம்மனைத் தரிசிக்க வரிசையில் அனுப்படுகிறார்கள். கோவிலின் வெளிப் பிரகாரம் ஆறுகோண நட்சத்திர வடிவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கும், மத்தியில் உள்ள கோவிலுக்கும் சுமார் 100 மீட்டர் இடைவெளி உள்ளது. இந்த இடைப்பிரதேசத்தில் புல்வெளிகளும், பூந்தோட்டங்களும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. கிட்டத்தட்ட 2 கிலோமீட்டர் நீளம் நடந்தால்தான், பொற்கோவிலை அடைய முடியும். (வயதானவர்களுக்கு சக்கர நாற்காலி வசதி உள்ளது. ஒரு சிறு தொகைக்கு அதில் கோவில் ஊழியர்களே பக்தர்களை அழைத்துசென்று தரிசனம் செய்வித்து விட்டு கொண்டு விடுகிறார்கள். அந்தப்பணமும் ஒரு தொண்டு நிறுவனத்திற்குத்தான் செல்கிறது).

இந்தப்பாதையில் சுற்றி வரும்போது, சூரியனின் கிரணங்கள் கோவிலின் தங்கக் கோபுரத்திலும், மண்டபத்திலும் பட்டு தகதகவென ஜொலிக்கிறது. கோவிலை அடைந்ததும் ஒரு வட்டமான ஒரு சிறு பிரகாரம். இந்தப்பிரகாரத்திற்கும், கர்ப்பக்கிரகத்திற்கும் இடையே ஒரு அகழி போன்ற அமைப்பு, தண்ணீரால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தடாகத்தில் விழும் தங்கக்கோபுரத்தின் நிழலும், சூரியக்கிரணங்களின் பிரதிபலிப்பும் நம்மை சற்று நிலை தடுமாறத்தான் செய்கின்றன.

இத்தனை அருகில், அவ்வளவு தங்கத்தகடுகள் போர்த்தப்பட்ட கோபுரத்தையும் மண்டபத்தையும், தூண்களையும், சிற்பங்களையும் பார்க்கும் போது, கடவுளையும் சற்று மறந்து, ‘ஆ’வென வாயைப் பிளக்கத்தான் தோன்றுகிறது.

தரிசனம் முடிந்து வாயிலுக்குத் திரும்பும் வழியில் செயற்கை நீறுற்றுகளும் நீர் வழிகளும், கிருஷ்ணாராஜ சாகர், பிருந்தாவன் தோட்டத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது மாதிரி அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

முதன்முறையாக செல்லும் போது பிரமாண்டமும், பிரமிப்பும் நம்மை முட்டுவதால், தெய்வ தரிசனத்தில் மனம் அவ்வளவு லயிக்கவில்லை. ஆனாலும் இயற்கை ததும்பும் சூழலில் சுமார் ஒண்ணரை மணி நேரம் காலார நடந்து வந்தது ஒரு புத்துணர்ச்சியையும், தெம்பையும் கொடுக்கத்தான் செய்தன. பௌர்ணமி நிலவில் இக்கோவிலின் அழகு இன்னும் பன்மடங்கு இருக்கும் என்று அங்கிருந்தவர்கள் கூறினார்கள். உண்மைதான், தன்னிலவு, தங்கக்கோவிலுக்கு இன்னும் அழகு சேர்க்கத்தான் செய்யும்.

இக்கோவில், வரும் நாட்களில், சென்னை சுற்றுப்பயண நிகழ்சிகளில் ஒரு இடம் பிடித்து விடும். கோவில் நிர்வாகமும், கூட்டத்தை சமாளிக்க பலவித முன்னேற்பாடுகள் செய்துள்ளார்கள். இக்கோவில் தமிழ்நாட்டின் திருப்பதியாக பிரகாசிக்கும்.

(பி.கு :: இவ்வளவு செலவழித்து தங்கத்தில் கோவில் தேவையா, அந்தப்பணத்தை வேறு பல விடையங்களில் செலவழித்து மக்களை முன்னேற்றப் பாதையில் அழைத்துச் சென்றிருக்கலாமே என்கிற தொனியோடு வருகிற பின்னூட்டங்களுக்கெல்லாம் நான் பதில் சொல்லப்போவதில்லை. என்னைப் பொருத்தவரையில் இது ஒரு விதமான அனுபவம், அதிசயம். பார்த்தேன், ரசித்தேன், பகிர்ந்து கொண்டேன் அவ்வளவுதான்)

இரண்டாவது அனுபவம், 10 நாட்களிலேயே தாய்லாந்தில் கிடைத்தது. அதைப் பற்றி வரும் பதிவில்.

வந்தாச்சு, வந்தாச்சு .. டாடாவின் 'நேனொ' பொது மனிதனின் ஒரு லட்சம் ரூபாய் கார்

தில்லியில் நடந்த ஆட்டோ எக்ஸ்பிஷனில், இன்று திரு ரத்தன் டாடா, டாடா நிறுவனத்தினரின் பொது மக்களின் காராகிய ஒரு லட்சம் ரூபாய் காரை அறிமுகப்படுத்தினார். இதன் பெயர் 'நேனோ'. மிகவும் அழகாக வடிவமைக்கப்பட்ட, இந்தக் கார் 4  அல்லது 5 பேரை ஏற்றிச்செல்ல முடியும்.

விமர்சகர்களுடைய எதிர்மறையான கருத்துக்களையும், தொழில் முறை போட்டியாளர்களின் எதிர் வாதங்களையும் (குறிப்பாக சுசுகியின்) முறியடித்து இந்த அறிமுகம் நடந்தது.  அந்த மேடையிலேயே இந்தக் காரின் விலை ரூபாய் ஒரு லட்சம் என்றும் அறிவித்தார்.

முற்றிலும் இந்தியத் தயாரிப்பான இந்தக் கார், மேலை, மற்றும் ஜப்பானிய கார் உற்பத்தியாளர்களை இந்தியாவின் பக்கம் திருப்பியிருக்கிறது.

டாடா நிறுவனத்திற்கு வாழ்த்துக்கள்.

விகடன் செய்த தவறு

"நாங்கள் இந்தியர்கள் அல்ல" என்கிற தலைப்பில் வெளியான நாகாலாந்து மக்களின் போராட்டத்தை பற்றிய ஒரு கட்டுரையில் (ஜுனியர் விகடன் 2-12-07 இதழில்) இந்திய வரைபடத்தை இவ்வாறாக பிரசுரித்துள்ளது.

 

 

 

இதில் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மீர் பகுதியை விட்டு விட்டது. தேசிய சிந்தனையுள்ள, பாரம்பரியமிக்க ஒரு பத்திரிக்கை இவ்வாறு கவனக்குறைவாக இருக்கலாமா?

அன்று வந்ததும் அதே நிலா, இன்று வந்ததும் அதே நிலா

அன்று வழியனுப்ப விமான நிலையம் சென்றிருந்தேன். கடந்த 10 வருடங்களில் எந்த ஒரு மாற்றமும் இல்லாமல் இருக்கும் விமான நிலையம், எப்பொழுதும் போல இருந்தது. டாக்சியிலிருந்து இறங்கி, போர்டிங் கார்டு வாங்கி, லக்கேஜ் செக் இன் செய்து, இமிகிரேஷன் கிளியெரென்ஸ் முடித்து, உங்கள் விமானம் புறப்படும் லவுஞ் வரைக்கும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு சென்று விடலாம். எந்த மாற்றமும் இல்லை என்பதற்கு ஒரே அடையாளம், விரிந்திருந்த கார்ப்பெட் தான். அதே விரிப்பு. அதன் உண்மையான நிறம் மங்கி, காப்பி, டீ, பெப்ஸி கரைகளும், மற்ற கறைகளும் பட்டு,கறுப்பாக இருந்தது. உள்ளே தொட்டிகளில் வைக்கப்பட்டிருந்த செடிகளும், மரங்களாகாமல், அப்படியே செடிகளாகவே (!!!) இருந்தன.

அங்கிருந்த நீரூற்றைப் பார்த்ததும், “அட்லீஸ்ட் இந்த தண்ணியையாவது மாத்திருப்பாங்களா?” என்ற சந்தேகம்தான் என்னில் எழுந்தது. உடனே என் மனைவி, “ஒரே ஒரு சேஞ்ச் பண்ணியிருக்காங்க. விமானப் புறப்பாட்டிற்காக காத்திருக்கிற இடத்தில, ஒன்னிரண்டு ஃபாஸ்ட் புட் கடைங்க வந்திருக்கு பாருங்க..” என்றாள்.

கூட இருந்த நண்பன், “..அது சரி. அன்று வந்ததும் அதே நிலா, இன்று வந்ததும் அதே நிலா. பத்து வருஷத்திலே நிலா மட்டும் மாறிடுச்சா என்ன?..” என்று லொள்ளடித்தான்.

வழக்கம் போலவே விமானத்தில் ஏற அனுமதிக்கும் நேரத்தில், ஒரு இடத்தில் அமர்ந்திருக்கும் 300க்கும் மேற்பட்ட பயணிகளை அடுத்த கேட்டுக்கு வரச் சொன்னார்கள், இத்தனைக்கும் இரண்டு அமர்விடங்களுக்கும் ஒரே பொதுவான கேட் தான் இருக்கிறது. அந்த அதிகாரி, இந்த வாசல் கதவிற்கு பதிலாக அந்த கதவைத் திறந்தால் போதும். அவர் ஒரு இரண்டு அடி மட்டுமே நகர வேண்டும். ஆனால் 300க்கும் மேற்பட்டவர்களை இங்கிருந்து அங்கு அலைக் கழித்தார். நம்மவர்களும், இந்த விமானம் நம்மை விட்டு விட்டு மேலே எழும்பாது என்று நன்றாக தெரிந்திருந்தும், எங்கே இடம் கிடைக்காமல் போய் விடுமோவென்று என்று எண்ணியோ என்னவோ, திபு திபுவெனெ அங்கிருந்து இங்கு ஒடி வந்தார்கள்.

இது ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கும், நான் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த முறை வைட்டிங் லவுஞ்சிலிருந்து பார்த்ததால், ஏன் இப்படி நடக்கிறது என யோசித்தேன். பின்னர்தான் இதன் காரணம் புலப்பட்டது. புறப்பாடு கேட் எண்ணை அராபியிலும், ஆங்கிலத்திலும் எழுதியிருந்தார்கள். ஆங்கில எண் ஒரு கதவின் மேலும், அராபி எண் இன்னொரு கதவின் மேலும் எழுதியிருந்தது. நம் மக்கள் (அவர்கள் அராபி எண்ணை அறிந்திருந்தாலும்) ஆங்கில எண் எழுதிய கதவு இருக்கும் லவுஞ்சில் சென்று அமர்ந்து விடுகிறார்கள். போர்டிங் பாஸ் செக் செய்து உள்ளே அனுமதிப்பவரோ இந்த ஊர் ஆசாமி. அவர் சரியாக, அராபி எண் எழுதியிருக்கும் கதவருகே வந்து உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கிறார். அதனால்தான் இந்த குழப்பம்.

அப்பொழுது கண்ட இன்னொரு காட்சி, என் மனதை என்னவோ செய்தது. 250க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் ஒரு கேட்டிலிருந்து இன்னொரு கேட்டிற்கு வரிசையாக இடம் பெயர்ந்தார்கள். அவர்கள் 25லிருந்து 45 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். அவர்கள் அணிந்திருக்கும் உடையை வைத்து அவர்கள் ஸீலங்காவை சேர்ந்தவர்கள் என்று கண்டு கொண்டேன். மற்ற தோற்றங்களை வைத்து அவர்கள், இங்கே பணிப்பெண்களாக பணி புரிபவர்களாக இருக்கக்கூடும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

குடும்ப நன்மைக்காக, வளமான வாழ்க்கைக்காக ஆண்கள், தனியாகவோ அல்லது குடும்பத்தாரோடு புலம் பெயர்வதென்பது வேறு. பெண்கள் தனியாக புலம் பெயர்வதென்பது வேறு. படித்த பெண்கள் தனியாக வெளிநாடுகளில் சென்று பணி புரிகிறார்கள். அவர்களையும், இவர்களையும் ஒப்பிடக்கூடாது. இந்தக் காட்சி ஏன் என்னை இவ்வாறாக சிந்திக்கத் தூண்டியெதென்றால், சில நாட்களுக்கு முன் படித்த ஒரு செய்திதான்.

ஒரு பெண், 13 வருடங்களுக்கு முன், பணிப்பெண் வேலைக்கு இங்குள்ள ஒரு குடும்பத்தால் அழைத்து வரப்பட்டார். வந்த சில மாதங்களைத் தவிர, அவருக்கு எந்த வித ஊதியமும் கொடுக்கப்படவில்லை. அவரால் ஊரிலிருக்கும் தன் குடும்பத்தாரையும் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. பல விதமான சித்திரவதைகளுக்கு ஆளான பின்னர், அவர் அந்த வீட்டிலிருந்து தப்பித்து ஸீலங்கா தூதரகத்தில் போய் அடைக்கலமானார். பின்னர் அங்கிருந்து அவர் ஒரு புகலிடம் இல்லாதோருக்கான ஆதரவகத்தில் வைத்து பாதுகாக்கப்பட்டார். தூதரகம் மேற்கொண்ட நடவடிக்கையின் பேரில், அவரை அழைத்து வந்த, அவருக்குப் பொறுப்பான அந்த அராபியக் குடும்பத்தலைவர் இறந்து போய்விட்டது தெரியவந்தது. அதனால் அவருக்கு கிடைக்க வேண்டிய சம்பள பாக்கியை பெற வழியேதும் இல்லாமல் போய் விட்டது. இதை அறிந்த கவர்னர், அந்த சம்பள பாக்கியைத் தான் தருவதாக ஒத்துக்கொண்டு 53,000 ரியால் அளித்தார்.

இவற்றை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப்பெண்மணி, தன் ஊரை அடைந்தார். அவரிடமிருந்து இந்தனை நாள் எந்தவித தகவலும் இல்லை என்பதால், அவர் குடும்பத்தார், அவர் இறந்து விட்டதாக கருதியுள்ளார்கள். அவரைப் பார்த்ததும் அவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். அந்தப் பெண்மணி இன்று அந்த ஊரில் ஒரு பணக்காரப் பெண்மணி (கிட்டத் தட்ட 15.50 இலட்சம் ஸீலங்கா ரூபாய் 1 SAR = 29.50 Lankan Rupee).

குறிப்பிட்ட விமான நிலையம் = ரியாத், சௌதி அரேபியா.

Sachin Syndrome ... 'Oh.. not again..'

Syndrome - A group of symptoms that collectively indicate or characterize a disease, psychological disorder, or other abnormal condition - American heritage dictionary

சச்சின் டெண்டுல்கரின் நேற்றைய ஆட்டம் அபாரம். ஆனாலும் சதம் அடிக்க முடியவில்லை. அவர் இவ்வாறு 90களில் ஆட்டம் இழப்பது வாடிக்கையாகி விட்டது. அவரே இதை ஒரு 'wrong habit'  என்று ஒத்துக் கொள்கிறார். 2007ல் மட்டும் 6 முறை இவ்வாறு ஆட்டம் இழந்துள்ளார்.

அவர் சதத்தை நெருங்கிய போதெல்லாம், 'இன்று சதம்தான்' என்று எழுந்து நின்று ஆர்ப்பரித்த ரசிகக் கூட்டம், இன்று ' சதம் போடுவாரா' என்று சந்தேகம்/விவாதம் செய்கிறது. இனிமேல் அவர் 'சதம் போட வேண்டுமே' என்று தங்கள் இஷ்ட தெய்வத்திடம் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அவர் ஆட்டமிழந்து வரும் போது, 'He is great' என்று கூறி ஆரவாரம் செய்தவர்கள், 'Just missed' என்று சமாதானம் செய்து கொண்டே கை தட்டியவர்கள், இன்று 'Oh.. not again..' என்று உச்சுக் கொட்டும் நிலைக்கு வந்து விட்டார்கள். அவரின் குழந்தையும் கூட sixer அடித்து சதத்தை எட்டி விடு என்று தொலைபேசியில் கூறும் அளவுக்கு உள்ளது.

உன்னதத்திலிருந்து, வியப்பிற்கு மாறி, இப்போது பரிதாபத்திற்கு உரியவாராகியுள்ளார். சச்சின் ஒரு 'statistician's delight'  என்று கூறுவார்கள். இப்போது ஒரு புதுவிதமான புள்ளி விவரத்தை ஆரம்பித்து உள்ளார். 50 க்கும் மேற்பட்ட எண்ணிக்கை, 100க்கும் மேற்பட்ட எண்ணிக்கை, 200க்கும் மேற்பட்ட எண்ணிக்கை, என்பதின் இடையே, 90-100 எண்ணிக்கை என்கின்ற ஒரு புது புள்ளி விவரத்திற்கு அடி போட்டு அதிலும் அவரே முதன்மையான வராயிருக்கிறார்.

பாகிஸ்தானின் சல்மான் பட், யுனிஸ் போன்றவர்கள் 90களில் சர்வ சாதாரணமாக ஆடும் போது, 400 பந்தயங்களுக்கு மேல் ஆடிய சச்சின் 90 களில் ததிங்கனத்தோம் போடுகிறார். அவர் அதிக ஒட்டங்கள் குவித்திருக்கலாம், மிக அபாரமாக ஆடி குழுவின் வெற்றியை உறுதி செய்யலாம். அனாலும் அந்த மைல்கல்லை எட்டமுடியாதிருப்பது அவ்ர் ஒரு விதமான மன உளைச்சலுக்கு உட்பட்டிருக்கிறார் என்பதையே காட்டுகிறது.  

மேலே கூறிய விளக்கப்படி இது ஒரு வியாதியே. அவர் ஒரு மனோதத்துவ நிபுணரை ஆலோசிப்பது நல்லது எனத் தோண்றுகிறது.

 

பி:கு: சச்சினின் ஆட்டத்தையோ, அவர் குழுவின் வெற்றிக்கு ஆற்றிய பங்கைப் பற்றியோ, அவரின் dedication பற்றியோ எந்தவொரு சந்தேகமும் எழுப்பவில்லை. அவை சர்ச்சைக்கு அப்பாற்பட்டது.

டாடா குழுமத்தின் ஆசியாவின் அதிவேக சூப்பர் கம்ப்யூட்டர், உலகின் நான்காவது.

டாடா குழுமத்தைச் சேர்ந்த Computational Research Laboratories (CRL), நொடிக்கு 117.9 trillion கணக்குகள் செய்யக்கூடிய ஒரு சூப்பர் கம்ப்யூட்டரை தயாரித்து உள்ளது. இது முழுக்க முழுக்க CRL ன் சுய தொழில் நுட்பத்தால் உருவானது என்று அதன் தலைவரும், TCS நிறுவனத்தின் முதன்மை அதிகாரியுமான S. ராமதுரை கூறியுள்ளார். இதன் பெயர் 'ஏக'. சம்ஸ்கிருத வார்த்தையான இது 'முதல்' என்ற அர்த்தம் தரும். இது பற்றி மேலும் அறிய

http://www.newindpress.com/NewsItems.asp?ID=IEB20071113105830&Title=Business&rLink=0

இந்தியத் தொழில் நுட்பத்தை உலகறியச் செய்யும் டாடா குழுமத்திற்கு இது மற்றும் ஒரு வெற்றிக்கல். பாராட்டுக்கள்.

அங்கே சுண்டு விரலை அசைச்சா, தில்லியிலே நாற்காலியல்லவா காலியாகி விடும்.

நந்திகிராம் ஒரு ‘யுத்தகளம்’ - மத்திய அரசின் பாராமுகம். அது சரி முதலில் முகம் என்று ஒன்று இருந்தாலல்லவோ பார்ப்பதற்கு. மேற்கு வங்காள ஆளுனர் நந்திகிராம் ஒரு ‘யுத்த களம்’ ஆக மாறிவிட்டது. எந்த ஒரு அரசாங்கமும், அந்நிலையை மாற்ற எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் சும்மா இருக்க கூடாது என்று சாட்டையடி கொடுத்துள்ளார்.

மேலும், மேதா பாட்கர் போன்ற சமுதாய சிந்தனையாளர்களின் மீது அடக்கு முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டிருப்பது, நாகரீகமான அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று வேறு கூறியுள்ளார்.

CPI-M கட்சியாளர்கள் நந்திகிராமத்தை மீண்டும் ‘அபகரித்திருப்பது’ ஒரு சட்ட விரோதமான செயல் என்றும் ஒத்துக்கொள்ள முடியாதவொன்று என்றும் பத்திரிக்கையாளர்களுக்கு பேட்டியளித்துள்ளார்.

நந்திகிராம் ஒரு ‘யுத்தகளம்’ என்று மேற்கு வங்காள உள்துறை காரியதரிசி கூறியதையே ஆளுனரும் மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். ஆனால் இடது சாரி கட்சிகள் அவருக்கு எதிராக போர்க்கொடி தூக்கியுள்ளன. அவர் தன் எல்லை மீறி நடப்பதாகவும், சார்பற்று நடப்பதாகவும் கூக்குரல் இடுகின்றன. இதன் நடுவில் அவர்கள் மந்திரி சபையிலிருந்து ஒரு அமைச்சரும் (கோஸ்வாமி) அரசின் நிலையை எதிர்த்து ராஜினாமா செய்திருக்கிறார்.

உண்மையான நிலை தனக்கு பாதகமாயிருப்பதால், ஆளுனரின் கண்டனத்தையும் அவரின் நிலைப்பாட்டையும் அரசு எதிர்க்கிறது. ஆளுனர் என்றால் என்ன கர்நாடகா ஆளுனர் தாக்கூர் போல கை கட்டி வாய் பொத்தி உட்கார்ந்திருக்க வேண்டுமா? அத்தனை நாள் அவகாசம் கொடுத்தும் காங்கிராசால் குதிரைப்பேரம் பேசி ஆட்சி அமைக்க முடியாத நிலையில் பாஜபா வை நேற்று அரசமைக்க அழைத்துள்ளார். ஆனால், காந்தி உண்மையான அக்கறையோடு செயல்பட்டால் அதற்குக் கூப்பாடு, மத்திய அரசும் மவுனம்.

ஒரு நடுநிலையான அரசாயிருந்தால் ஆளுனரின் இந்த பேட்டியையே அவரின் அறிக்கையாக எடுத்துக்கொண்டு இந்நேரம் மேற்கு வங்க அரசை கலைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், எப்படிப் பண்ண முடியும்? குடுமி அங்கேயல்லவா இருக்கிறது. அங்கே சுண்டு விரலை அசைச்சா, தில்லியிலே நாற்காலியல்லவா காலியாகி விடும்.

இதே எதிர்கட்சியினர் ஆளும் மாநிலமாக இருந்தால் இத்தனை நேரம் ஜனாதிபதி ஆட்சி அமுலாயிருக்கும். ராத்திரியோட ராத்திரியா, அப்துல் கலாமை மாஸ்கோவிலே கையெழுத்து போட வச்சவங்க தானே இவங்க.

ஆனா ஒன்னு, வரப்போகிற பாராளுமன்றத் தொடர், அணு சக்தி ஒப்பந்தம், நந்திகிராம் ரெண்டுலேயே அடிபட்டுப்போயிடும். சாட்டர்ஜியோ, ப்ளீஸ், ப்ளீஸ்.. சிட் டவுண், என்று கெஞ்சியே, (சபையைத் தள்ளித் தள்ளி வச்சு, பாராளுமன்றக் கட்டிடம் கடைசியிலே சென்னைக்கே வந்து விட்டாலும் ஆச்சரியப் பட வேண்டாம் :-))))))) ) நொந்து போக வேண்டியதுதான்.

தீபாவளி தொல்லைக் காட்சிகள் - 1

காலையில் மங்கள நாதத்துடன் அனைத்து நிகழ்ச்சிகளும் வழக்கம் போல் எல்லா தொலைக்காட்சிகளிலும் தொடங்கின. ஜெயாவின் வேலூர் ஸ்ரீபுரம் பற்றிய தொகுப்பு மிக அருமை. விடியலில் எடுத்த படப்பிடிப்பு மனத்தைக் கொள்ளை கொண்டது.

பின்னர் 6:30 க்கு எல்லா தொலைக்காட்சிகளிலும் பழமை சங்கீதம் பற்றிய நிகழ்ச்சிகள், கலைஞரைத் தவிர. சன் - நித்யஸ்ரீ கர்நாடக சங்கீதத்தில் தமிழ்ப் பாடல்கள் , ஜெயா - சுகன்யா ராம்கோபால் நடத்திய லய ராக சங்கமம், பஞ்ச கன்னிகைகள் கடம், மிருதங்கம், வயலின், வீணை, புல்லாங்குழல் என்று புது விதமான ஒரு ஆர்கெஸ்ட்ரா. ஸ்டார் விஜயில் ஹரிஹரனின் ஹார்மோனியம், கஜல், கிடார், தபேலா,  சரோட் என்று வடக்கத்திய மற்றும் மேற்கத்திய இசைக்கருவிகளோடு சங்கீத சங்கமம். கலைஞரில் மட்டும் டாக் ஷோ சத்யராஜோடு, சினிமா தான் வாழ்வின் ஆரம்பமும், முடிவும் என்று.

7:00 மணிக்கு கலைஞரிலும், சன்னிலும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நிகழ்ச்சி. நடிகர் ஸ்ரீகாந்தும், அவர் மனைவி வந்தனாவும் பேட்டி காணப்பட்டார்கள், தலை தீபாவளி தம்பதியாம். கடந்த சில மாதங்களாக வேறு சில காரணங்களுக்காக தொலக்காட்சிகளும், ஊடகங்களிலும் தோன்றியவர்கள் இன்று ஜோடியாக சேர்ந்து வந்தது ஒன்றை நன்றாக நினைவு படுத்தியது. விட்டுக்கொடுத்தல் இருந்தால், வாழ்வில் நலம் பெறலாம் என்பதுதான் அது. ஆனால் அது எப்படி ரெண்டு தொலைக்காட்சிகளும் ஒரே நிகழ்ச்சி. இன்னிக்கு மீண்டும் 'கில்லி' யாட்டமா? போகப்போகத்தான் தெரியும்.

7:30க்கு பொதிகையில் சொர்ணமால்யாவின் 'வந்தாள் மகாலக்ஷ்மி' பரத நாட்டியம். சொர்ணமால்யாவின் முதல் நாட்டிய நிகழ்ச்சியாம். ஹரிபிரசாத்தின் சாரீரம் ரொம்பவும் நன்றாக இருந்தாலும், சொர்ணமால்யாவின் சரீரம் ரொம்ப சங்கடம் கொடுத்தது. இவர் உடம்பு மெலிதாக இருந்த காலத்தில் ஆட வந்திருக்க வேண்டும். இவ்வளவு ரெட்டை நாடியான உடம்பை வைத்துக் கொண்டு ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டார். சிகப்புக் கலரில் உடை கண்ணை கூச வைத்தது. ஜெயாவும், சன்னும் சினிமா நிகழ்ச்சிகளை ஆரம்பித்து விட்டார்கள், நதியாவும், விஷாலும். ஸ்டார் விஜய் 7:00 மணிக்கே புது பாடல்களை ஆரம்பித்து விட்டனர். இனிமே இன்னிக்கு முழுசும் குத்தாட்டம்தான்.

மரத்தை வெட்டினால் 1 கோடி ரூபாய் இனாம்.

ஒரு ஷாப்பிங் காம்ப்ளெக்ஸ் கட்டும் போது அங்கே இருக்கும் ஒரு பேரிச்சை மரத்தை அகற்ற முடியவில்லை. அந்த மரம், கார் பார்க்கிங் தளத்தில் இருக்கின்றது. முதலில் அதை வெட்ட முயன்றனர். முடியவில்லை. பின்னர் டிராக்டர் கொண்டு இழுத்து சாய்க்க முயன்றனர். தோல்வி கண்டனர். இன்னும் பெரிய டிராக்டர் கொண்டு வந்து முயற்சி செய்தனர். அப்போதும் அதை சாய்க்க முடியவில்லை.

பிறகு மதத் தலைவர்கள்,அங்கே ஒரு பூதம் தன் குடும்பதுடன் வாழ்வதாகவும், அந்த மரத்தை அதுதான் பாதுகாத்து வருவதாகவும் கூறி அந்த மரத்தை வெட்ட எத்தனிக்க வேண்டாம் என்று அந்த கான்டிராக்டரிடம் கூறினராம்.

அங்கே வேலை செய்பவர்களும், காவல் காரர்களும், அந்த மரத்தை அகற்ற முயன்ற நேரத்திலிருந்து அங்கே பல அசம்பாவிதங்கள், ஒருவர் மாடியிலிருந்து தலை குப்புற கீழே வி ழுந்து உயிர் விட்டது முதற்கொண்டு, நடக்கின்றன என்கிறார்கள்.

அந்த மரத்தை அப்புறப் படுத்துபவர்களுக்கு ஒரு மில்லியன் ரியால் (ஒரு ரியால் = 10 ரூபாய்க்கும் மேல்) தருவதாக அந்த காம்ப்ளெக்ஸ் சொந்தக்காரர் அறிவித்திருக்கிறார் (இடம் ஜித்தா, சவுதி அரேபியா).

ராமர் பாலம், ஆதாம் பாலம், மணல் திட்டு (நீங்க உங்களுக்கு பிடிச்சதை எடுத்துக்கோங்க, என்ன) உடைக்கும் முயற்சியிலும், இப்படித்தானே டிரெட்ஜர் மாறி மாறி உடஞ்சது.

நான் அந்த மரக் கதைக்கும், இந்தப் பால விவகாரத்திற்கும் ஒரு முடிச்சும் போடலைடா, சாமி, ஏதோ ஞாபகம் வந்திச்சு சொன்னேன், அம்புட்டுத்தான்….

நன்றி, நன்றி, நன்றி........

இந்த நட்சத்திர வார அனுபவம் ஒரு சுகம்.

ஒரு வாரம் முகப்பில் நின்று, opening batsman போல நிதானமாக ஆடும் ஆட்டம்.

கண்ணாடி முன் நின்று, தலையை இப்படிக் கோதி, அப்படி வாரி, பக்கவாட்டில் பார்த்து, உதட்டை சுழற்றி, சட்டையை சரி செய்து, இன்று நான் அழகாக இருக்கிறேனா என்று பார்ப்பது போல், எப்பொழுது தமிழ்மணத்தைத் திறந்தாலும், தன்னைத்தானே அழகு காணும் ஆரவாரம்.

தன் வருகைப் பதிவில் எவ்வளவு எண்ணிக்கை கூடியிருக்கிறது, எவ்வளவு பேரை ஈர்த்திருக்கிறோம், யார் யார் மறு மொழியிட்டார்கள் என்று தனக்கு கிடத்த அங்கீகாரத்தைப் பற்றிய ஒரு பரிசீலனை, நித்தம், நித்தம்.

“வந்தவரெல்லாம் தங்கி விட்டால், இந்த பூமியில் நமக்கு இடமேது..” என்று எண்ணியோ என்னவோ, பலர் வந்து பார்த்து, ரசித்து (?) மட்டும் போயினர், சிலர், “உள்ளேன் ஐயா..” சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

3000த்திற்கு மேல் வரவு, என்னைப் பொருத்தமட்டில் ஒரு வாரத்தில் (சொல்லப் போனால் 5 நாட்களில்) மிக அதிகம், உயர்ந்த பட்ச மரியாதை. (நான் என்ன இட்லி வடையா, டோண்டுவா இல்லை லக்கிலுக் கா, இதற்கு மேல் எதிர்பார்க்க?) வந்தவர்கள் அனைவருக்கும் வந்தனம்.

மறுமொழியிட்டவர்கள் அனைவருக்கும, பதில் கருத்துக்களை ஒரு தனிப் பதிவாக வரும் வாரத்தில் போடுவேன்.

திட்ட மேலாண்மை (Project Management) பற்றிய கட்டுரைத்தொடர் தொடரும்.

என் புரிதலில் ஏற்பட்ட குறையினாலும், வெளியுர் செல்லும் படியான சூழ்நிலையினாலும், முதல் 2 நாட்களுக்கு பதிவுகள் ஏதும் இட முடியவில்லை. அனைவரிடமும் மன்னிப்பு கோருகிறேன்.

எனக்கு என்னை அறியத் தந்து,  பிறருக்கும் அறிமுகப்படுத்திய  தமிழ்மண நிர்வாகிகளுக்கு என் வணக்கங்களும், நன்றியும். 

கொசுறுப் பதிவு

ஆசிரியர் : வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம் எடுத்துக்காட்டு சொல்லு பார்ப்போம்.

மாணவன் : 20-20 போட்டி வல்லினம் சார். முதல் பந்திலிருந்தே விளாச ஆரம்பிக்கனும்.

ஒரு நாள் போட்டி இடையினம் சார். வேகமா ஆரம்பிச்சு, ஸ்பின்னர்ஸ் வரும்போது சற்று நிதானமாகி, 35 ஓவருக்கு மேலே பொளந்து கட்டனும் சார்.

5 நாள் டெஸ்ட் போட்டி, மெல்லினம் சார். நிதானமா டொக்கு டொக்குன்னு கட்டை போட்டு, செஞ்சுரி போடறதுக்காகவே ஆடறது சார்.

2020 லே வல்லரசு ஆனம்னா என்னென்ன வெல்லாம் பன்ணனும்?

இப்பத்தானே 20-20 கிரிக்கெட் போட்டியிலே வல்லரசு ஆயிருக்கோம். இதுதான் தொடக்கம். மத்ததயெல்லம் இனிமேதான் ஆரம்பிக்கனும்..